Snieg
Tak patrze sobie przez okno na padajacy snieg i myslami wracam do dziecinstwa. Obecnie mieszkam na poludniu Niemiec i naprawde to jest tu bardzo rzadkie zjawisko.
Kiedy mieszkalam na poludniu Polski, tam sniezylo w zimie zawsze.
Po szkole wybieralismy sie na najblizsza gorke i praktycznie do wieczora zjezdzajac na sankach lub tylku bawilismy sie nieustannie by wrocic do cieplutkiego domu zupelnie przemoczeni i glodni.
Tak sobie mysle, ze tutejsze dzieci nie maja tyle radosci z zimy co my, dla mnie snieg w zimie jest czyms calkowicie nierozerwalnym, kiedys byly mrozy na poludniu Polski do -20 stopni, to bylo zupelnie normalne. Jakaz byla radosc, gdy czlowiek wracal do cieplego domu, wypijal herbatke z cytryna i miodem, siadal przy kaloryferze i odtajal.
Gdy patrze przez okno, nie widze zadnego dzieciaka bawiacego sie sniezkami, jadacego na saniach, to przeciez jest urok zimy !
Pomyslalam sobie, biedne dzieci, nie maja tyle radosci z zimy co my kiedys.
Teraz siedza przy komputerach, cieplo w domach, nawet nie maja tyle radosci ze wspolnej zabawy z kolegami i kolezankami, jakie to smutne.
I chociaz rozgladam sie przez okno, ten widok napawa mnie radoscia, brak mi jednak czegos.. Ja zamykam oczy i jestem znow na tej gorce zwanej przez nas zaba i jestem szczesliwa..Pada snieg, zjezdzamy na sankach, bijemy sie sniezkami, budujemy balwana...
Coz, wystarczy zamknac oczy i przeniesc sie w inny swiat, swiat naszego dziecinstwa..
